We knew the area Himachal Pradesh (in the south of Himalayas) before, my friend Ďuro and I were flying there in 2002 pretty intense 10 days and the atmosphere was simply gorgeous. It was our first big bivouac with no phones, no radios, no GPSes, no ground support and even without a backup plan. But […]
W ramach projektu FLY7000 przygotowaliśmy w tym roku biwakową wyprawę w indyjską część południowych Himalajów.
Obszar Himlchal Pradesh w południowych Himalajach trochę już znamy, z Durem w 2002 roku, lataliśmy tam pięknych i intensywnych 10 dni i atmosfera była fantastyczna.
Expedice Kyrgyzstán Chan Tengri 2012. Po úspěchu při letu ke K2 jsme další expedici pro rok 2012 presentovali jako pohodovou „lite“ verzi bivaku v Thian Shanu na severovýchodě Kyrgyzstánu.
For 2012, we decided to finish our bivouac flights from previous years and reach Chan Tengri – the second highest mountain of Tian Shan in the northeast of Kyrgyzstan.
W roku 2012 postanowiliśmy dokończyć nasz lot biwakowy z poprzednich lat i dolecieć nad Chan Tengri – drugą najwyższą górę Tien Shan w północnowschodnim Kirgistanie.
Na letošní rok jsme si připravili extrémně zajímavou, ale také nevypočitatelnou trať v severním Pákistánu – bivakový přelet z Nanga Parbat na K2 ve dvojici Juraj Kleja a Dalibor Carbol. Zní to divoce a asi ani v reálu to nebude žádný medík, ale tuhle společnou akci jsme už dva roky z bezpečnostních důvodů odkládali a věříme, že tam už snad bude klid a my se budeme moci naplno věnovat létání kolem nejvyšších hor Světa.
For that year we prepared an extremely interesting but also unpredictable track in Northern Pakistan – a bivouac flight from Nanga Parbat to K2. It sounds wild, and it also was. We were putting off this project for 2 years for safety reasons but we still believed that one day there will be peace finally and we will devote to flying around the highest peaks of the world.
W tym roku przygotowaliśmy niezwykle ciekawą, ale również nieprzewidywalną trasę w północnym Pakistanie – lot biwakowy z Nanga Parbat na K2. Brzmi dziko, i taki także był. Odwlekaliśmy ten projekt przez okres 2 lat ze względów bezpieczeństwa, ale wciąż wierzyliśmy, że pewnego dnia w końcu będzie spokojnie, a my zatracimy się latając wokół najwyższych szczytów świata.
Początek:
Nanga Parbat – Południowa strona Rupal Face, północny Pakistan
Przewidywany tor lotu:
Od Nanga Parbat będziemy kontynuować lot przez Deosai Plateau do Skardu Valley, gdzie zbiegają się rzeki Indus i Shigar. Następnie chcielibyśmy przelecieć na drugą stronę doliny Braldu i małego miasteczka Askole w kierunku Baltoro, gdzie powinniśmy lecieć wzdłuż Maszerbrum. Plan na zakończenie jest, aby dostać się w zasięgu Broad Peak i K2. Ta trasa z ponad 2 punktami zwrotnymi ma około 260 km, ale w którą drogą szczyty nam pozwolą polecieć? To wiedzą tylko gwiazdy.
Piloci:
Juraj Kleja
Dalibor Carbol
Z jakim wynikiem?
Lecieliśmy 450 km całkowicie w ciągu 4 dni, w pakistańskich Himalajach, z których lotem biwakowym pokonaliśmy 285 km długości trasy od Doliny Hunza powyżej K2 Base Camp i z powrotem do wsi Askole. Podczas lotu pokonaliśmy wysokość 7000 m bez aparatów tlenowych, a także pobiliśmy nieoficjalny rekord wysokości Czech i Słowacji. W dniu 8 czerwca 2011 roku o godzinie 4 po południu czasu lokalnego dotarliśmy do K2 Base Camp. Udało się nam ukończyć tą bardzo wymagającą trasę w 2 dni – nieco ponad 11 godzin lotu sumarycznie.
Po paru dniach odpoczynku w końcu wyruszyliśmy do pierwotnie planowanego startowiska w rejonie Nanga Parbat i przelecieliśmy kolejne 90 km w tych pięknych i dzikich górach do miasta Skardu – w 3 i pół godziny.
Argentina a věčně ufoukané Andy, to byla výzva, na kterou jsme se skutečně těšili. Zvolili jsme postup ze severu na jih, začali jsme v městečku Salta a postupně jsme se probíjeli všemi prostředky do oblasti Mendoza a ještě kousek pod ní.
Na této expedici jsme neměli nijak zvlášť velké ambice v délce letu. Chtěli jsme nespěchat, užít si atmosféru bivaku a potěšit také chuťové buňky kvalitním jídlem a pitím. To ale neznamená, že jsme jeli s CK Rekrea.
The Arentina and her always windy Andes – that was a challenge for which we really looked forward. We chose an approach from the north to the south, started in a small town Salta we gradually struggled all means of transport to Mendoza and a little further below.